شده تا حالا اونقدر خوشحال باشی که دلت بخواد بری یه جای خلوت وباتمام وجودت فریادی از شادی بکشی؟شده تاحالا بعداز سال ها بهترین افرادی را که سال ها قبل در زندگیت بودن وبه نوعی در موفقیت امروزت نقش داشتن راامروز ببینیشون وبه پاس زحماتشون ازشون قدردانی وتشکر کنی؟شده تا حالابعدازسال هابه خاطر شیطنت های دوران دانش آموزی از معلمات حلالیت بطلبی واحساس سبکی کنی؟شده تا حالا دلت هوای دوران تحصیل وبچگیت کنه ودلت بخواد معلماتو ببینی ؟حالا اگه موفق بشی ببینیش جه احساسی داری؟برات میگم همین حسی که من الآن دارم بعد از گذشت 21 سال امروز دبیر ادبیات سال دوم راهنماییمو دیدم  وباز خاطرات دوران دانش آموزی برام زنده شد.بی نهایت خوشحالم .امیدوارم همیشه تو زندگیشون موفق وپیروز باشند من هرچه دارم اول از خدا وبعد از زحمات بی دریغ این عزیزان وخونوادم است.جناب آقای الله کرم  یزدان پناه دبیر ادبیات من بودن که امروز موفق شدم ایشون را زیارت کنم.من هنوزم خودمو شاگرد ایشون وبقیه معلمانم میدونم.به امید موفقیت وسربلندی همه ی معلمان واساتیدم.