دلنوشته ی " شقایق های پرپر شده "
جنگ است و عشق است و آتش خمپاره ها
هزاران تبسم در چهره ی پروانه ها
جنگ است و عشق بازان صبور
همه مست از مثنوی های غرور
شقایق هایی که بوی خدا می دهند
به دشت دشت میهن نوید کربلا می دهند
همانان که سرباز قائم اند
به پاسداری از میهن چون آرش اند
سحر صورتانی از نسل بوتراب
کشیدند خطی زخون ، با زخم ناب
دلیرمردان خاکریز جبهه ها
همان سربداران بی ادعا
همانان که سرشارند از غرور
همان مستان شراب صبور
همانان که تا گلبانگ غیرت زدند
به شوق بهشت ، لبیک هجرت زدند
الا ای تکنوازان آهنگ جنگ !
کجا رفت دستان صاحب تفنگ؟
کجا رفت شب های سوز و دعا؟
کجا رفت گلبانگ اوج تا خدا؟
کجایند ذکرگویان شب نشین و نجیب؟
کجایند شیر مردان گردان حبیب؟
به یاد" حجله ی زیبای سنگر"
حنابندان شده با خون مکرر
به یاد دستان افتاده بر زمین
به یاد حنابندان در دشت مین
به یاد سربندهای"یا زهرا " و پلاک
به یاد سال ها ماندگان در زیر خاک
بیا تا سری به اروند و مجنون زنیم
به جغرافیای کبوترهای غرق خون زنیم
بیا تا شهیدان را زیارت کنیم
هماره به آنها عرض ارادت کنیم
همانان که گفتند تا خورشید تابنده است
سرافراز باد میهن ، ایران پاینده است.
(لیلی زارعی)