درد مجنون
عشق آن شب مست مستش کرده بود فارغ از جام السطش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او پر ز لیلا شد دل پر آه او
گفت یارب از چه خوارم کرده ای بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای ون در این بازی شکستم داده ای
نیست عشقش به جانم می زند دردم از لیلاست دارم می زند
خسته ام زین عشق داغونم مکن من که مجنونم تو مجنونم نکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم این تو و لیلای تو من نیستم
گفت ای دیوانه لیلایت منم در رگ پیدا و پنهانت منم
سال ها با جور لیلا ساختی من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم صد قمار عشق اینجا بافتم
کردمت آواره ی صحرا نشد گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یاریت غیر لیلا در نیامد از دلت
روز و شب او را صدا کردی ولی دیدم امشب با منی گفتم بلی
حال آن لیلا که خوارت کرده بود درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم صد چو لیلا کشته در راهت کنم
ما و مجنون درس عشق را از دو سیب آموختیم او به ظاهر گشت عاشق ما به معنا سوختیم